| تبليغات | X |
خدایا:
اندیشه و احساس مرا به حدی پایین میاور که زرنگی های حقیر و پستی های نکبت بار و پلید ِ شبه ِ آدم های اندک را متوجه شوم! چه، دوست می دارم بزرگواری گول خور باشم تا – همچون ایشان – کوچکواری گول زن!
دکتر شریعتی
پی نوشت: نقل از وبلاگ یکی از دوستان عزیزم در اینجا !
... و بیانیه ی پنجم میرحسین موسوی را هم می توانید در این وبلاگ بخوانید.
آنهایی که برای به نتیجه رسیدن انقلاب سال 57 تلاش کردند و جان فدا کردند، اگر می دانستند روزی در بطن این حکومت اینگونه رفتارهای غیر انسانی با شهروندان، آنهم آشکارا و به شیوه ی امنیتی صورت خواهد گرفت، آیا باز هم آن جان فشانی ها و ایثارها را انجام می دادند؟! واقعاً تاسف می خورم برای مردمی که با آمدنشان پای صندوق ها تنها به مشروعیت بخشیدن نظام کمک کردند بی آنکه در انتخاب سرنوشت خود سهمی داشته باشند! منتقد و مفسر و نویسنده نیستم، من هم یکی از همانها هستم که ذهنم مشغول اشتباهیست که مرتکب شده ام. مردم ما اگر می دانستند چنین فرمایشی در کار است و رایشان پشیزی نمی ارزد بازهم مشارکت می کردند؟ حتی طرفداران احمدی نژاد هم بعید است تاب تحمل دیدن چنین فجایعی را داشته باشند(اگر منصف و پاکدل باشند)
اخباری که از تهران دارم نگران کننده است. همه جا شلوغی است و فوج فوج اشخاصی که به نحوه ی اعلام نتایج اعتراض دارند. درگیری با نیروهای امنیتی و کتک خوردن مردم عادی از نظامیان و لباس شخصیهای منسوب به حکومت. از بستگان و دوستان نزدیکم خبر دارم که پونک، تقریباً همه جای خیابان ولیعصر، چاردیواری، میدان فاطمی، میرداماد، خیابان آفریقا، انقلاب و حتی صادقیه همه و همه شلوغ است و صدای معترضینی به گوش می رسد که خواهان تجدید نظر در آراءشان هستند. حق طبیعی هر شهروندی اینست که از صحّت انتخابات مطمئن باشد و شرایط کنونی به نحوی است که اکثریت قریب به اتفاق مردم نتایج را ساختگی و غیر واقعی توصیف می کنند.
با در نظر گرفتن اینکه شورای نگهبان صحّت انتخابات را تایید کرده و رهبر هم بیانیه ی تبریکش را فرستاده، کاملاً بعید به نظر می رسد که در نتیجه ی کلّی تجدید نظری صورت بگیرد. ولی موج اعتراضات گواه بر شوکی است که با اعلام نتایج غیر معقول آراء، بر طرفداران پرشمار میرحسین موسوی و مهدی کروبی وارد شده است.
سابقه ی اینگونه اعتراضات را پیش از این هم داریم. نهایتاً معترضین را با زور متفرق خواهند کرد و انگ مخالفت با نظام و شرع مقدس است که بر پیشانیهاشان خواهد ماند. انگ اپوزوسیون بودن و شراکت در براندازی نظام! این مردم معترض سبزپوش فقط و فقط حقّشان را از انتخاب فرد مورد نظرشان می خواهند. آیا این حق زیادیست در یک جامعه ی اسلام مدارانه که داعیه ی مردم سالاری اش گوش فلک را کر می کند؟!
خوبی این تحرّکات اینست که مردم اثبات می کنند دید سیاسی روشنی دارند و به حق خودشان واقفند حتی اگر نتوانند آن را وصول کنند! امیدوارم نتایج حاصل از این اقدامات مثبت باشد.
من قلباً علاقه ی خاصی به آیت الله خامنه ای دارم. سکوت ایشان در مورد وقایع در حال جریان توجیه شدنی و قابل فهم نیست. ایشان با ادامه ی این رویه غیر از این که از محبوبیت خودشان-که اهمیت بالایی دارد- بکاهند و نظام را در معرض خطر اختلاف داخلی قرار دهند دستمایه ای نخواهند داشت. نیروهای معمولی اصلاح طلب و منتقدان روشنفکر فعلی با این رویکرد نظام، تا حد زیادی از فضای سیاسی داخل دلزده خواهند شد و به سمت جماعت اپوزوسیون خارجی متمایل می شوند. چیزی که به هیچ وجه به سود حضرات تصمیم گیرنده ی ایران نخواهد بود. تا دیرتر از این نشده، باید عکس العملی مناسب و درخور توجه از سوی شخص رهبری اتخاذ شود تا با تدبیر نامبرده وضع وخیم تر از این نشود
آقای موسوی و کروبی و آقایان حامی ایشان که از بدنه ی نظام بوده و هستند نیز باید در صف اوّل حامیان مردم کار مفیدی در جهت احقاق حق تضییع شده ی آنان انجام دهند. وگرنه اگر قرار بر این باشد که آنها هم با وجود بهره بردن از دوستان بانفوذ و تشکیلات حزبی نتوانند از آراء طرفدارانشان دفاع کنند، همان بهتر که مردم زیر سلطه ی همین دیکتاتور کوچک باشند و به همین منوال از دموکراسی محروم بمانند و این لغت زیبا را فقط توی کتابها بخوانند و حسرت به دل بمانند و به دنبال نام کشورشان یدک بکشند!!
شوکزده شده ام. تا حوالی ظهر همچنان امیدوار بودم که این کابوس واقعی پایانی داشته باشد و آرای ما هم سر از صندوق در بیاورند، ولی حاصل این انتظار چند ساعته هم چیزی جز حسرت نبود. اصلاً باور نمی کنم چیزی که از بی بی سی و صداوسیما دیده ام حقیقت داشته باشد و احمدی نژاد با این تعداد آراء که اعلام می کنند پیروز انتخابات شده باشد! پس آراء میرحسین سر از کدام زباله دانی در آورده اند که جزء آمار ماخوذه نیستند؟! آنهمه جوان مشتاق تغییر، آنهمه میانسال طالب اصلاحات و رفاه بیشتر و آنهمه افراد مسن که خاطراتشان را از دوران خوش میرحسین تعریف می کردند و انتظار رهایی از دروغهای احمدی نژاد را می کشیدند رای هایشان سر از کجا در آورده؟!
نمی خواهم ادای کسانی رادر بیاورم که بازی را باخته اند و دنبال راهی برای مغلطه کردن و جِر زدن هستند، ولی واقعیّت اینست که به نظر می رسد حریف این بار جِر بزرگی زده است و ناجوانمردانه بازی را به سود خود برگردانده! یعنی کروبی و رضائی از آنهمه رای فقط و فقط دوتایی روی هم سهمشان کمتر از یک میلیون است؟! همه ی هموطنان محترمند ولی آیا واضعا بیست و چهارمیلیون تا از آنها خام تبلیغات ساختگی و دروغپردازیهای احمدی نژاد شدند؟ میرحسین با آنهمه امواج محبت و یاری که به سمتش روان بود فقط سیزده میلیون رای داشت؟! نه!! تمام اینها بعید است. هیچکدام از آراء حتی به مخیّله ی من هم نزدیک نیست. امروز که دقّت می کردم حتّی خود طرفداران احمدی نژاد هم در باورشان نبود که چنین پیروزی قاطعی کسب کرده باشند!هیچکدامشان نبود که با صراحت بتواند ادّعا کند چنین نتیجهای حقّشان بوده و یا پیش بینی اش را می کرده اند!
به من حق بدهید به همه چیز شک کنم. به قطع شدن اس ام اس ها در شب برگزاری انتخابات-که همچنان ادامه دارد-، به فیلتر شدن سایتهای زبان میرحسین و جناح اصلاحات در بعد از ظهر روز انتخابات، به راه ندادن ناظرین کمیته ی صیانت از آراء موسوی به بسیاری از حوزه های اخذ رای، به تمام شدن تعرفه های رای گیری در خیلی جاها و معطّلی بعضاً چندین ساعته ی مردم، به بسته شدن درب برخی حوزوات با وجود حضور مردم راس ساعت9 یا 10 در حالی که زمان رای گیری تا ساعت 12 تمدید شدهبود-در صورت حضور رای دهندگان-، به اعلام نظر نسبتاً دقیق سایت های وابسته به دولت زمانی که هنوز شمارش آراء آغاز نشده بود، به شمارش و اعلام تعداد بیست میلیون رای طی نزدیک به سه چهار ساعت، به ثابت بودن درصد آراء کاندیداها در کل طول زمان رای گیری و اعلام نتایج و حفظ شیب منحنی آراء، اجازه بدهید شک کنم. به هر چیزی که جایی برای شک کردن دارد اجازه بدهید شک کنم. حق بدهید شک کنم.
آنهمه برو بیا و برنامه و شور و شعف جوانها، آنهمه تلاش و امید به آینده، آنهمه آراء خاموش که تنها بهنیّت روشن کردن فضای پیشرفت کشور به حرکت درآمده بود، آنهمه نارضایتی از دولت قبلی و پیام یاری برای میرحسین، آنهمه امواج خروشان سبز که به نظر می رسید هرچه در ساحل امن دولت نهم وجود دارد راغرق خواهد کرد، آنهمه... آنهمه... یعنی همه اش هیچ؟؟! در باورم نمی گنجد!
فقط می توانم بگویم بازی خوردیم. همه ی ما ایرانیان. دیروز روزی بود با شرکت حدّاکثری مردم که در آن، ملّت ایران بازی خورد!
احساس بدی دارم، احساس کسی که به شعورش اهانت و به رایش خیانت شده...
انتخابات وارد مرحله ی جدیدی شده است. همه ی مراحل قبلی یک سمت و این بخش شمارش و اعلام نتایج هم یک سمت! اخبار ضدونقیض و کاملاْ متفاوتی دریافت می شود. همه در سردرگمی به سر می برند و هیچ کس نمی داند باید چه را باور کند و چه را باور نکند. خبرگزاریهای وابسته به دولت از موفقیت ۶۷-۶۸ درصدی احمدی نژاد سخن می رانند و وابستگان به اصلاح طلبان هم از آراء نزدیک و برتری کمرنگ میرحسین موسوی سخن می گویند. بی بی سی هم که از ابتدا بر طبق آمار شبکه ی خبر نتایج را زیرنویس کرده بود بعد از اینکه نتیجه گرفت آمار با چیزی که باید باشد تفاوت فاحش دارد زیرنویس اعلام نتایج را از زیر صفحه ی تلویزیون حذف کرده و به مخابره اخبار و تفاسیر معمول بسنده کرد!!
نمی خواهم بگویم که آمارهایی که مطرح می شود درنتیجه گیری من بی نتیجه بوده ولی چیزی که من حوالی ساعت ۵ بعد از ظهر امروز بنا به مشاهداتم و اخبار دیگر استانها و شهرها پیش بینی و یادداشت کردم به این شرح است: حدود ۱۶الی ۱۶ و نیم میلیون رای احمدی نژاد حدود۱۳ الی ۱۳ و نیم میلیون موسوی حدود ۴ و نیم الی ۵ میلیون کروبی و حوالی ۲ و نیم الی ۳ میلیون رای هم رضایی.
یعنی طبق آنچه من حدس می زنم باید مشارکت بین ۳۶ تا ۳۸ میلیون باشد و انتخابات به دور دوم کشیده شود. تکرار می کنم که اینها برداشتهای شخصی من است و با چیزی که الان از تلویزیون و وزارت کشور مخابره می شود ۱۸۰ درجه متفاوت است! احتمال تقلب صفر نیست ولی ضعیف است. گرچه در همین محیط کوچک هم انواع تقلب و بی قانونی را شاهد بودم و از جاهای دیگر هم خبرهایی می رسید ولی بعید می دانم تقلب در سطحی بالا و تاثیرگذار صورت پذیرفته باشد. باید چند ساعت دیگر هم تحمل کنم و منتظر بمانم تا معلوم بشود تا چه حد می توانم بر پنداشته هایم استوار بمانم و امیدوار باشم!
امیدوارم نتیجه هرچه هست به نفع ملت ایران و کشور عزیزم باشد...
فردا روز رقم خوردن سرنوشت چهارسال آینده ی مملکتمان است. فارغ از پیش بینی و آرزو و چه و چه نکته ی مهمی یادم آمد که می خواهم بنویسم. بسیاری از هموطنان ما سرخورده اند و ترجیح می دهند وقت نگذارند تا پای صندوق بیایند و رای بدهند. ولی واقعیت اینست که برای نشان دادن نارضایتی و ایجاد تغییر این روش قدیمی شده چون حتی اگر میزان مشارکت زیر ۳۰٪ هم بشود صدا و سیما کار خودش را در رابطه با پرشور(!) نشان دادن انتخابات به خوبی بلد است!
باید به کسی رای داد که حتی اگر ایده آل نیست لی بتواند مسیر رشد و پیشرفت را بیش از سایرین به خط شی تغییر به سمت بهبود پیش ببرد. پیش بینی می شود میزان مشارکت در انتخابات دوره ی دهم بیش از دوره ی نهم باشد. البته این نکته بستگی کامل به این دارد که تا چه حد از کسانی که معمولا رای نمی دهند و بخش راکد و هاید آراء را تشکیل می دهند فردا تصمیم به رای دادن بگیرند.
چیزی که مشخص است عمده ی این آراء به دو کاندیدای جناح اصلاح طلب یعنی آقایان کروبی و موسوی تعلق دارد. در صورت تحقق پیش بینی ها و زنده شدن بخش زیادی از آراء قدم بزرگی به سمت پیروزی اصلاحات برداشته شده است... باید منتظر ماند و دید
در مورد نظرسنجی ها نمی شود حرف زیادی زد. هیچ سازمان و نهاد داخلی وجود ندارد که منصفانه و بدون جهت گیری به شکل حرفه ای عمل نظر سنجی را انجام دهد، آمار و ارقام موسسات و نهادهای خارجی هم عمدتاً بدلیل انتخاب نامناسب فضای نمونه ای که مورد نظرسنجی قرار میگیرند زیاد قابل اعتماد نیست. تازه اگر فرض را بر این بگذاریم که نظرسنجی ها هم درست باشد، نباید این را فراموش کنیم که مردم ایران تا حد زیادی غیر قابل پیش بینی هستند و نتایج هر انتخاباتی در ایران، بستگی زیادی به ساعات پایانی و اینکه موج به سمت کدامین ساحل ره می پیماید دارد.
نمی خواهم نظرات دیگران را نفی کنم و یا با تعصّب بیهوده، چیزی بگویم که می دانم حقیقت ندارد. پس هرچه مطرح می کنم برخواسته از مشاهدات شخصی ام است و پیش بینی من از وضع فعلی که سعی می کنم منطبق بر واقعیّات موجود باشد.
در حال حاضر دو کاندیدای اصلی یعنی میرحسین موسوی و محمود احمدی نژاد بیشترین آراء را با حدود هرکدام 40% در اختیار دارند که البته به نظر می رسد رای احمدی نژاد اندکی بیشتر است. کروبی هم نفر بعدی و محسن رضائی هم کاندیدای آخر از لحاظ اختصاص آراء به خودش است.
پیش بینی ام را در مورد اینکه در دور دوّم چه رخ خواهد داد، موکول می کنم به بعد از انتخابات و در صورت تحقّق چنین مسئله ای. ولی چیزی که مهم است این که بعید است نتیجه در دور اول رقم بخورد. از بررسی سایت های وابسته به دولت فعلی هم می توان براحتی فهمید که ترس زیادی بین حامیان احمدی نژاد از بابت نتیجه انتخابات وجود دارد و خیلی دوست دارند که به هر طریق تکلیف را در دور اول مشخص کنند تا کار به دور بعدی نرسد. دلیلش هم تا حد زیادی واضح است، چراکه آراء آقایان کروبی و رضائی در صورتی که انتخابات به دور دوم برود تا حد زیادی متعلق به موسوی است و درصد کمی از آن سهم احمدی نژاد خواهد بود! از سوی دیگر حامیان دو آتشه ی موسوی دوست دارند مهدی کروبی به نفع میرحسین کنار بکشد که من شدیداً مخالف این موضوعم. به نظر من نفع بودن آقای کروبی در صحنه ی انتخابات تا لحظه ی آخر، چه برای جبهه ی اصلاحات و چه برای شخصِ مهندس موسوی خیلی بیشتر از کنار کشیدن ایشان است. البته با توجه به ستادهای فعّال و سازمان یافته ی کروبی و صرف هزینه های گزاف، بعید هم به نظر می رسد که ایشان تصمیم به چنینکاری داشته باشند. با وجود اطلاع از کم بودن احتمال رای آوردنشان، لااقل شانسشان را امتحان می کنند.
همه ی اینها را یک طرف و حرف اصلی ام یک طرف.
همگی روسای جمهور ایران بعد از انقلاب –غیر از دوسه سال بحرانزده ی ابتدائی- دور دوم با آراء بسیار پرشمار در قیاس با رقبا جایگاهشان تمدید شده و هشت سال در کرسی ریاست جمهوری به سر برده اند. جالب است که در انتخابات های چهارساله ی دوم تمام ادوار ریاست جمهوری، رای رئیس جمهوری که ابقا شده بیش از دوره ی قبلش بوده. چیزی که مسلّم است با شرایط فعلی این اتفاق در این دوره رخ نخواهد داد و این خود شکست بزرگی برای احمدی نژاد و حامیان وی خواهد بود. اینکه او نتواند در دور اول انتخاب شود، یعنی حتّی نتوانسته پنجاه درصد از مردم را از شرایط اجرائی دولتش راضی نگه دارد و این پیغام روشنی برای او در بر خواهد داشت که البته اشاره کردم پیش بینی من هم همین است.
فارغ از اینکه در صورت کشیده شدن انتخابات به دور دوّم چه اتفاقی رخ خواهد داد، خودِ رفتن انتخابات به دور دوم و عدم پیروزی احمدی نژاد دردور اول به معنی پاسخ "نه" ی روشن مردم ایران به او خواهد بود!
رضائی تمام افکار اقتصادی احمدی نژاد را زیر سوال برد!
امشب شاهد پخش آخرین مناظره ی تلویزیونی رقبای انتخاباتی بودیم. احمدی نژاد سیاست ترور شخصیت را که در دو مناظره ی قبلی استفاده کرده بود، به حالت تعلیق در آورد. دلیل واضحش هم بازخوردهای منفی رفتار پرخاشگرانه اش در بین مردم بوده که قطعاً ًبه گوشش رسانده اند. گرچه «ترک عادت موجب مرض است» و باز هم دو دقیقه ی پایانی از حمله به رضائی دریغ نکرد! ولی نکته ی جالب این بود که مردم هرچند از شفاف سازی ها و فضای باز سیاسی حاکم در این چند روز تا حدی رضایت قلیی و اصطلاحاً "زیرپوستی" داشتند، ولی ناراحت بودند از نحوه ی بیان دیدگاه ها و نوع ادبیاتی که کاندیداها علیه یکدیگر به کارمی بردند. همه می نالیدند که کاندیداها وقتشان را به جای مناظره ی اقتصادی و فرهنگی، گذاشته اند بر سر تسویه حساب شخصی و اتهام زدن های مکرّر!
به هر حال انتظار بینندگان به سر رسید و یک مباحثه ی نسبتاً پایاپای اقتصادی بین رقبا روی داد و زمینه ی مساعدی را برای مردم غیر متعصِب و منصف فراهم کرد تا قضاوت کنند. دولت نهم غیر از مبحث هسته ای و استکبار ستیزی، نقطه ی مثبتی برای ارائه نداشت و بیش از همه سعی داشت تا با توسّل به آمار و ارقام، رای مردم عادی که تخصّص و آگاهی کمتری دارند را کسب کند. این شیوه تا وقتی که احمدی نژاد به سایرین حمله می کرد، قضیه را به سود او پیش می برد ولی امشب که اکثر موارد مطرح شده اقتصادی بودند مشخص شد ادعای دولت در مورد موفّقیتش در اقتصاد، بیشتر شبیه به یک توهّم و رویاست!
رضائی با بحثهای منطقی و پاسخهای مودبانه و دور از پرخاش، هم سیاست اقتصادی احمدی نژاد را با چالش جدی مواجه کرد و هم از لحاظ شخصیتی، بر احمدی نژاد که سعی بر مغلوب نشان دادن رضائی داشت فائق آمد. ایکاش رضائی سبقه ی نظامی گری نداشت!! چرا که همین موضوع مانع ایجاد حس اعتماد به اوست، وگرنه انصافاً در این دوره شخصی منطقی و بابرنامه نشان داده که خیلیها هم به او علاقه نشان می دهند.
به هر حال بسیاری از نقدهای رضائی از وضع اعلام آمار دولت فعلی گرفته تا ویژگیهای شخصیتی غیرقابل تحمل احمدی نژاد و بی برنامگی و سردرگمی اش در عرصه ی اقتصادی چهار سال اخیر و تصمیمات شتابزده و غیر کارشناسی و عدم استفاده از کارشناسان و مطلعّان تنها به دلیل اختلاف نظرشان با او و غیره و غیره از جانب احمدی نژاد پاسخ روشن و قانع کننده ای نداشت.
شاید رضائی رای زیادی نداشته باشد و آرای وی تعیین کننده نباشد، ولی مناظره ی کارشناسی و عاقلانه ی امشبش با رئیس دولت نهم، کاملاً باعث تفکر در ذهن افراد و ایجاد شبهه در مورد دولت و صداقت فرد واقع در راس دولت شد. چیزی که اگرنخواهم بگویم به سود موسوی تمام می شود، ولی قطعاً به ضرر احمدی نژاد تمام خواهد شد… انشاالله
این آدرس مربوط به وبسایت رسمی بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران است. اول آدرس مادر را گذاشتم تا کسی ادعا نکند جعلی در کار است شبیه به کاری که بعضیها(!) انجام دادند!
نمودارهای زیر کم حجم هستند. لطفا دانلود کرده مشاهده کنید و خودتان قضاوت کنید حق نداریم به اینکه سعی در فریبمان دارند معترض باشیم و عکس العمل نشان دهیم؟؟!
نمودار شماره 1- تراز حسابجاري
نمودار شماره 2- کسري حسابجاري غير نفتي
نمودار شماره 3- تراز بازرگاني خارجي
نمودار شماره 4- کسري بازرگاني خارجي غير نفتي
نمودار شماره 6- نرخ رشد نقدينگي و پايه پولي
نمودار شماره 7- نرخ رشد سپردهها و مانده بدهي بخش غير دولتي به سيستم بانکي
نمودار شماره 8- عملکرد ماهانه کسري تراز عملياتي و کسري تراز عملياتي و سرمايهاي دولت
تصمیم داشتم امروز در مورد مناظره ی دیشب کروبی و احمدی نژاد نکاتی را بیان کنم ولی ترجیح دادم وقتم را به وبگردی و خواندن بازخوردها اختصاص دهم و تجسّس در اینکه حق با کیست. در سایت آی طنز جمله ای نوشته شده به این مضمون که «سخت ترین کار دنیا متقاعد کردن انسان کودن است!» ارتباط نقل این جمله با موضوعی که می خواهم مطرح کنم در اینست که گرچه کار دیشب کروبی را اخلاقی نمی دانم، ولی باید بپذیریم که «جواب "های"، "هوی" است» در واقع کار کروبی مقابله به مثلی از نوع احمدی نژادی بود! او همان کاری را با احمدی نژاد کرد که احمدی نژاد به شیوه ی غیر اخلاقی تر در مقابل موسوی انجام داده بود. موسوی شخصیتاً انسانی آرام و منطقیست و به "هوچی گری" متوسّل نمی شود. جواب آن برخورد معقول و انسانی، بهره برداری غیرانسانی و سوءاستفاده از جانب احمدی نژاد بود ولی کروبی با توسّل به روش خود احمدی نژاد گرچه در بخشهایی هم مغلوب شد و نتوانست پاسخگو باشد ولی لااقل اتهامات واضحی را که علیه دولت نهم مطرح است، با جسارت بازگو کرد. اتهاماتی که بسیاری از آنها از جانب احمدی نژاد هم بی پاسخ ماند و علامت های سوال بسیاری رادر ذهن طرفدارانش ایجاد کرد... بحث من در مورد مناظره ی امشب است. چیزی که مشخص بود و احتمالاً همه اتفاق نظر دارند اینست که برنامه ی امشب تشابه زیادی به مناظره نداشت. البته تاحدی هم طبیعیست، چراکه جناح هردو کاندیدا تا حدودی مشابه و دغدغه ها تا حدودی یکسان بود. ولی تریبون خوبی بود برای دفاع از مواضع شخصی هر دو کاندیدا و نقد منصفانه ی دولت نهم. موسوی با نشان دادن آمارها و نمودارها و گراف ها، این ضرب المثل قدیمی را به ذهنم متبادر کرد که «دم خروس را باورکنیم یا قسم حضرت عبّاس را؟!» منظورم از این گفته واضح است. احمدی نژاد آماری اعلام کرده که اگر صحّت داشته باشند ما ایرانیها از خوشبخت ترین و غنی ترین مردم دنیائیم! و موسوی و نهادهای رسمی-مثل بانک مرکزی- آمارهای دیگری ارائه می دهند که آن ادّعاها را رد می کند و خطّ بطلانیست بر تمام پیشرفتی که دولت نهم داعیه دار پیشبردش است. از آنجا که مراجع رسمی و قابل اعتمادی در ایران برای اعلام اعداد و ارقام صحیح وجود ندارد، هر کس اطلاع اندکی از طرز کار نرم افزار فتوشاپ و اکسل و ... داشته باشد می تواند این نمودارها را باب طبع خودش تهیّه کرده و به مردم ارائه کند! ولی واقعیت اینست که مردم علاوه بر چند برگ رنگارنگ، به جیب و قدرت خرید خودشان توجه می کنند. اگر قدرت خریدشان به شکل محسوسی در این چهارسال افزایش یافته باشد صحّت گفتار رئیس دولت نهم را می پذیرند و در غیر اینصورت باید بهشان حق داد که به دولت نهم و رئیسش و آمارهایشان و همه چیزش -حتّی ارادتش به حضرت ولی عصر(عج)- شک کنند! موسوی کارد به استخوانش رسیده که به این شکل مسائل رامطرح می کند و در آخر با شفافیت تمام می گوید این تلویزیون که تریبون دولت است، ما حرفمان را بزنیم اشکال ندارد بعدش ایشان بیاید باز یک سری دروغ تحویل مردم بدهد. این یعنی چه؟! شخصی با سعه ی صدر موسوی چرا باید چنین موضعی بگیرد که صراحتاً بگوید: «این آقا زل می زند توی دوربین و صفحه ی سفید را نشان مردم می دهد و می گوید سیاه است، یا اگر بپرسید دودوتا چندتا می شود به جای چهارتا می گوید می شود ده تا!»؟ غیر از اینکه عرصه را با دروغها و اکاذیب بر موسوی و اطرافیانش تنگ کرده اند؟ غیر از اینکه استفاده از امکانات دولتی و سپاه و صدا و سیما به سود دولت، کار را به جایی رسانده که نهایت آمال خودش را در طرح موضوع "دروغگو بودن رئیس دولت" در یک برنامه ی پرمخاطب می بیند؟ باید اندیشه کرد. موسوی کسی نیست که بیست سال خودش را در سایه نگه دارد تا چنین روزی سابقه ی روشن خود را بی دلیل هزینه ی ملت و کشورش کند. وقتی می گوید احساس خطر از بابت وضعیت اقتصادی و آزادی بیان کرده، انصافاً با بندبند وجودم حسش می کنم و به او حق می دهم. به هر حال حرفهائی امشب زده شد که باید زده می شد. تمام برنامه ی احمدی نژاد اینست که کارهای مثبت اجرایی در این چهار سال راانعکاس دهد و با زیر سوال رفتن این چندتا عدد و نمودار، اتفاقی که افتاده فرو رفتن دولت در برزخیست که بیرون آمدن از آن چندان راحت نیست. حتی برای احمدی نزاد که از امکانات دولتی و حمایت رهبری برخوردار است. نکته ی مثبت دیگر مناظره ی امشب، مطرح شدن برنامه های دولت امید بود. نقد پررنگ طرفداران احمدی نژاد به موسوی، نداشتن برنامه ی های روشن و شفاف بود، چیزی که امشب مشخص شد بی پایه و اساس بوده است. موسوی کتابی را نشان داد که شامل برنامه های مدیریتی اش میشد و با بیان این نکته که کتاب مذکور از چند روز آینده در ستادها و حتی سایت اینترنتی اش قابل دسترس خواهد بود، پیشاپیش تخم فتنه ای که ممکن بود مخالفان در مورد عدم وجود چنین برنامه ی مدوّنی برای او بکارند را خشک کرد! در مورد برنامه ها تا نبینم و نخوانم نمی توانم نظر بدهم ولی با توجه به اینکه میرحسین با تیمهای متخصص و فنی همکاری می کند احتمالاً باید در اغلب بخشها کارشناسی شده و منظم باشد. باید منتظر ماند و دید...
گرچه خیلیها فکر می کردند مناظره های بعد از دومین مناظره با حرارت کمتری پیگیری می شود و با توجه به عکس العمل نشان دادن رهبری کاندیداها قدری محافظه کارانه تر برخورد خواهند کرد ولی مناظره ی امشب با همان ترتیبی که حدس می زدم پی گرفته شد. استفاده ی احمدی نژاد از همان شیوه ی قبلی برای تخریب و زیر سوال بردن دنیا و مافیهای هرآنچه به فرد روبرویی مربوط می شود! ولی این بار خوبی قضیه در آن بود که کروبی هم تا حدی مثل خود احمدی نژاد شد و پاسخهایش را داد گرچه بازهم نتوانست به اندازه ی او مغلطه کار و دروغگو باشد. کروبی در بخشهای زیادی احمدی نژاد و دولت و شیوه ی مدیریتی و طرز آماردادنش و ویژگیهای شخصیتی وی را به چالش کشید. در فرصت مناسبتری به کلیات این مناظره خواهم پرداخت. فقط ایکاش موسوی هم قدری این تسامح و اخلاق گرائی اش را تعلیق کرده بود و درآن شب مناظره ی با احمدی نژاد همین صراحت گفتاری را به کار می برد که امشب کروبی به کار برد...